Ik schrijf de laatste tijd veel over plastic afval, omdat we de deadline naderen voor het bindende VN-instrument over plastic afval. Bedrijven slaan de plank mis door hun inspanningen en zorgen vooral te richten op de recyclinggedeelten van het instrument, terwijl een groot deel van het instrument - misschien zelfs het grootste deel als je bedenkt wat er waarschijnlijk aangenomen gaat worden - gericht is op plastic en microplasticvervuiling. Maar de uitdaging voor regelgevers, de industrie en mijzelf is dat we echt geen idee hebben wat de werkelijke kosten van plasticvervuiling zijn.
Hoeveel zou de productie, het opruimen, de milieu- en gezondheidseffecten kosten? Er zijn verbazingwekkende schattingen: Het Wereld Natuur Fonds (WWF), bijvoorbeeld, rapporteert kosten over de hele levenscyclus van 370 USD/ton voor productie, 170 USD/ton voor broeikasgassen en 32 USD/ton voor afvalbeheer, wat allemaal heel redelijk is. Vervolgens wordt een bedrag van USD 3.142/ton gerekend voor mariene ecosysteemdiensten. Wow! Sommige garnalen worden duidelijk rijk van al dit plastic afval. Nu, het idee is dat onze oceanen een enorme hoeveelheid waarde leveren aan mensen - zo'n 4% van al het voedsel, ze ondersteunen het ecosysteem dat het meeste andere voedsel produceert, ze reguleren de temperaturen op aarde, waterskiën, enz. Als je dat ecosysteem beschadigt, beschadig je het vermogen van de oceaan om deze diensten te produceren, en dat brengt kosten met zich mee. Dat is allemaal waar - maar hoe kwam het WWF aan het getal van 3.142 dollar? De korte versie is: iemand heeft het gewoon verzonnen.
In long, WWF cite a paper by Beaumont et al. on the damage to marine ecosystem services, which estimates a 1%-5% decrease in marine services would result in a USD 500 billion to USD 2 trillion loss in value, which it then divides across the volume of plastics entering the ocean to get costs between USD 3,300/ton to USD 33,000/ton. Het probleem is dat volgens het artikel dat getal van 1%-5% min of meer uit de lucht is gegrepen: "In het licht van dit bewijs [van negatieve effecten van plastic] wordt het redelijk geacht om te veronderstellen dat 1%-5% minder mariene ecosysteemdiensten worden geleverd als gevolg van de voorraad marien plastic in de oceanen in 2011." Het artikel wijst erop dat dit conservatief is omdat veranderingen in landgebruik de terrestrische milieudiensten met 11% tot 28% hebben verminderd, maar landgebruik is niet hetzelfde als vervuiling! Dat slaat echt nergens op als vergelijking. Er is echt geen basis voor deze sprong; zoals het artikel zelf aangeeft: "Gebaseerd op beschikbaar onderzoek is het nog niet mogelijk om de afname van de jaarlijkse ecosysteemdienst gerelateerd aan marien plastic nauwkeurig te kwantificeren." Dit toegegeven vermoeden vormt de hele basis voor de beweringen van het WWF dat de levenscycluskosten van plastic 10× zo hoog zijn als de productiekosten. Het WWF zelf neemt niet eens de moeite om de andere kosten van plasticvervuiling te kwantificeren, namelijk de gezondheidseffecten van microplastics.
Ik probeer niet te beweren dat plasticvervuiling niets voorstelt of dat ecosysteemdiensten er niet toe doen. Dat is wel zo, en dat doen ze ook. Het probleem is dat we echt geen idee hebben hoeveel schade plastic vervuiling veroorzaakt. Deze onbetrouwbare schattingen zorgen voor wereldwijde regelgeving - de VN haalt het Baumont document aan in de rechtvaardiging voor het bindende instrument! Maar het zal erg moeilijk worden om bruikbare regelgeving te ontwikkelen, met alle afwegingen die dat met zich meebrengt, als we geen idee hebben wat de kosten zijn. Dit is heel anders dan bij klimaatverandering, waar de (zeer strenge) schattingen van de schade, de prijzen van mechanismen zoals het Europese emissiehandelssysteem en de prijs van het vastleggen van een ton koolstof door middel van koolstofvastlegging en -vastlegging allemaal ongeveer naar elkaar toe groeien. Deze kosten en prijzen geven ons vertrouwen om planningsbeslissingen te nemen voor de lange termijn - we kunnen bijvoorbeeld erkennen dat het direct afvangen in de lucht waarschijnlijk decennia lang ver uit de pas zal lopen met de kosten van koolstofuitstoot. Hoe kunnen we benaderingen evalueren om plasticvervuiling in de huidige omgeving te verminderen? Stel je voor dat een verpakkingsmanager moet kiezen tussen twee ontwerpen: Het ene is niet recyclebaar maar heeft een zeer lage uitstoot (zoals een plastic folie), terwijl het andere wel recyclebaar is maar meer massa heeft en dus meer uitstoot. Hoe kun je de afwegingen evalueren? Dat kun je niet. Bedrijven kunnen proberen hun eigen kostenberekeningsmodellen te ontwikkelen, maar dat is een vrij onvolledige oplossing - zowel omdat het moeilijk is om te doen als omdat er geen garantie is dat je schattingen overeenkomen met die van andere groepen. Het andere slechte nieuws is dat de financieringselementen van het bindende VN-instrument extreem moeilijk te prijzen en af te dwingen zullen zijn, wat waarschijnlijk elke substantiële schoonmaakinspanning in de nabije toekomst zal belemmeren. Ik denk wel dat we uiteindelijk een stevig(-achtig) getal op de schade zullen zetten, maar het kan nog jaren duren - zelfs decennia, als de koolstofuitstoot een voorbeeld is - voordat we een duidelijk beeld hebben. Bedrijven moeten proactief zijn in het elimineren van bronnen van plastic lekkage uit hun waardeketens, zodat ze niet in een herhaling van de PFAS aansprakelijkheidssituatie terechtkomen.